Wijkgemeenten de Bron en Goede Herderkerk

Een herdenkingsdag vandaag. De herfst lijkt bezit te hebben genomen van Alphen. Als we `s avonds naar het centrum fietsen is het hard trappen tegen een koude wind in. Maar je moet er tenslotte wat voor over hebben. De Laan der Continenten is, tussen twee rotondes in, afgesloten. En bij het monument voor de Joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog staat een grote groep mensen, in een halve cirkel, in het gras. Dit jaar valt ons ineens op dat er de nodige mannen met een keppeltje op aanwezig zijn. Het zijn ongetwijfeld nazaten van Alphense slachtoffers. Vanaf deze plek werden zij in oktober `42 afgevoerd naar kamp Westerbork. Op het monument stonden 54 namen gebeiteld. Sinds kort is er een nieuwe naam aan toegevoegd. Twee jonge vrouwen lezen om en om hun namen op. Het is een indrukwekkend moment. 

Vorig jaar `Gouda` en op deze Witte Donderdag van 2012 was er gekozen voor Rotterdam. Vorig jaar vond ik het al een adembenemend gebeuren. En vanavond opnieuw. Nu heeft Rotterdam natuurlijk een heel bijzondere sky-line en daar hebben de producers dankbaar gebruik van gemaakt. Het gaf fascinerende beelden te zien. Maar hoever moet je in dezen gaan? Dat is een vraag die mij sowieso in deze dagen stevig bezighoudt. Wij hebben als gemeente van Christus een magnifiek Verhaal in hoofd en handen. Hoe brengen we dat aan de man c.q. vrouw? Op één of andere manier voel ik dat we grenzen moeten durven verleggen en uit onze schulp moeten kruipen. Mogelijk stellen we bij tijden te weinig vertrouwen op de Geest, die ons soms wil/kan brengen op plekken waar we nog nooit aan gedacht hadden.

Hoe boeiend het ambt van predikant ook moge zijn, in de regel is het nagenoeg onmogelijk om het daadwerkelijk rendement van je inspanningen én acties te meten. Neem bijvoorbeeld de `rubriek publiciteit`. In mijn wekelijkse `urenlijstje` is dat een zaak die hoog scoort. Maar of deze noeste (denk)arbeid ook daadwerkelijk haar doel bereikt? Meestal is dat natte-vingerwerk. Maar deze dag van de braderie deed, wat dat betreft, regelmatig een golf van diepe emoties bij mij opwellen.

Ok, het stond ook niet te boek als een ****hotel. Maar dat een hotelletje er zo ongelooflijk shabby uit kan zien? Ach, we hebben er enkel hoeven slapen en dat is redelijk gelukt. Met het licht uit heb ik me liggen voorstellen dat ik me in een suite van een dure keten bevond. Dromend van een kamer-en-suite, met schitterend uitzicht over de Waddenzee. De slaap ontfermde zich echter al snel over mij. Kort nachtje trouwens. Opstaan, douchen, en dan de meegebrachte boterhammen verorberen. Maar dat kan in de auto, op weg naar Ljouwert. Het is nog maar 05.00 uur als we Harlingen verlaten en het is al ongemeen druk op de weg. Ongelooflijk wat zo`n Elfstedentocht teweeg brengt. En dan ben ik niet eens een oprjochte Frysk......

Wanneer ik communicatiedeskundigen mag geloven, dan bevinden wij ons vandaag de dag in een beeldcultuur. Dat wil (kerkelijk) zoveel zeggen als: velen onder ons worden tegenwoordig eerder geraakt door het `plaatje bij de preek`, dan door de woorden van de preek zelf. Dat zal voor de ware preektijgers onder ons zeker wennen zijn.  Het vraagt immers om een andere aanpak in de communicatie en daardoor om scholing om in een viering met beelden te kunnen omgaan. Op zich ook geen ramp: het gaat uiteindelijk om het overbrengen van de Boodschap in dit jaar onzes Heren 2012. En laten we dankbaar zijn met de zegeningen van de eigentijdse techniek. Ook in `De Bron` is de beamer operationeel.....

Verbazingwekkend was het wel. De `Twitterdienst` in de Bron op de eerste kerstdag. Tijdens de tweede dienst op deze ochtend zaten er mensen, jongeren én ouderen, in de kerk met hun smartphone binnen handbereik of hun laptop op schoot. Zo kon je direct reageren op wat Harmke als voorganger te berde bracht. Berichtje maken en die dan de digitale snelweg opsturen. En binnen de kortste keren zag je dan je reactie terug op het scherm in de kerkzaal van `De Bron`. Het werd een boeiend spektakel en de reacties op het scherm werden met intense aandacht gevolgd. Wat een betrokkenheid.

Vroeger was ik `blond` en niet zo`n klein beetje ook. In mijn werkkamer hangt een collage van foto`s van mijn  lagere school periode. Moeders trots en onderhand vergane glorie. Het zij zo. Maar `blond` wordt nogal eens geassocieerd met enigszins dommig. Die beoordeling laat ik graag aan anderen over. Ik tendeer meer in de richting van `lichtelijk naïef`.  Dat klinkt hoe dan ook aanmerkelijk aardiger.

Ik stam uit een tijd dat er bij ons thuis, in mijn jeugd, niet snel een kerkdienst werd overgeslagen. Daar moest dan wel iets heel zwaarwegends aan ten grondslag liggen. Vandaag de dag zouden we zeggen `Het zat gewoon in het pakket`. En zo togen wij zondag aan zondag naar `de Ark` in de Groningse wijk Helpman. Het was nog de tijd van `Hoe vrolijk gaan de stammen op....`.

Soms wordt een onderwerp voor een mijmering mij zo maar in de schoot geworpen. Een enkele keer schiet ik er finaal naast en blijf ik hangen in associatieve gedachten. Dat blijkt me nu dus ook in `Deel 1` te zijn overkomen. Niets menselijks is mij vreemd en zo kijk ik altijd verwachtingsvol naar mijn lief als er weer een mijmering is geplaatst. Beetje waardering van de baas is altijd welkom toch? Baas aarzelt een beetje na mijn vraag: `Heb je `m gelezen? En?`. Ik voel `m al aankomen. Na eerste loftuitingen klinkt het vervolgens `Beetje warrig. Maar wel leuk hoor...`. Ai, egootje weer gedeukt. Onderwijl weet ik aardig hoe lief haar tactieken kiest en wat ze er eigenlijk mee wil zeggen.

Mijn dagelijkse winkelronde door 'Ridderveld' wil nog wel eens verrassingen opleveren. Soms zijn die van zeer positieve aard. En dan fiets ik daarna fluitend terug richting Bartokhof. Maar een enkele keer zijn ze van geheel andere aard en dan blijft het fluiten meestal achterwege.