Vreemd

Ik voel me ontregeld. Dat merkte ik toen ik vanochtend naar de schoenmaker reed op de Euromarkt. Vorige week had ik een paar schoenen weggebracht voor reparatie. Ze zouden volgende woensdag (18 maart) klaar zijn. Dus ik vol goede moed op mijn fiets naar de schoenmaker. Hing er een a4’tje op deur dat de zaak tot volgende week dinsdag was gesloten wegens de risico’s van het coronavirus. Al terug fietsend naar huis kreeg ik het gevoel van een zondagmiddag. Er waren weinig auto’s op de weg en een paar kinderen speelden buiten van wie één heel rustig met zijn buik op een wat bredere schommel lag. Aan hem leek alles voorbij te gaan. Geen kinderen op school en nauwelijks kinderen op de pas nieuwe speelplek. Het voelt zo vreemd.
Geen kerkdienst, niet een moment om elkaar te ontmoeten en te vragen hoe het gaat. Maar ook geen sport en geen zangrepetitie van mijn koor. Geen gewoon contact meer. En hoe dan voor mensen die geen internet hebben, geen pc, geen laptop?

Ieder wordt op een of andere manier geraakt door de maatregelen die de regering heeft genomen om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan. We moeten het in deze tijd uithouden met elkaar. Hoe komen we erdoor? Het is hartverwarmend om te zien wat voor vrijwillige acties er plaats vinden. Ondanks het vreemde van deze tijd ook andere geluiden en verbinding met elkaar, maar anders dan we gewend zijn.
Paul van Dijk