[Mijmering] De regie uit handen moeten geven…

Tsja. Soms gebeuren er dingen die je die echt niet wilt. Maar niet alles in het leven valt te regisseren. Afgelopen donderdagmorgen opgestaan met een gevoel van 'mwah...'. Ach, gebeurt wel eens vaker natuurlijk. Maar gaandeweg de middag werd het slechter. Een zwaar gevoel op de borst. Nah, maar even gaan liggen dan. Ben nu eenmaal van het type 'het is vanzelf gekomen, het zal ook vanzelf weer vertrekken'. Dat bleek deze keer niet het geval. Maar gewoon even doorzetten. Wie weet. Toen ik hoorde dat mijn lief thuiskwam, maar naar beneden afgedaald met de vraag of zij toch maar 112 wilde bellen. Ik zie nog haar grote ogen... Maar zij handelde adequaat.

Binnen de kortste keren de ambulance voor de deur en er kwamen twee struise dames binnen. Ze hadden een hoog tempo. Handschoenen aan. Hartfilmpje gemaakt. Koffer hier en daar op tafel. Een spuitje. Pufje onder de tong. Een hele reeks van vragen en bellen waar 'plaats' zou zijn. Alsof je eens vaart in een wankel bootje op een snelstromende rivier. 'Kan meneer zelf naar de ambulance?' Dat leek me wel...

En dan lig je daar opeens. Vastgebonden op een brancard. Koutend met de verpleegkundige die naast me zat. En op weg naar Leiderdorp zag ik enkel de kruinen van de bomen. Volledig gedesoriënteerd. Aangekomen in het Alrijne gaat het allemaal nog sneller. De brancard wordt uitgeklapt en soepel wordt ik uit de ambulance gereden. Toch een hele prestatie voor beide dames lijkt me. Op weg naar de afdeling 'spoedeisende hulp'. Opnieuw gaat het snel. Vragen en vragen. Lijsten worden ingevuld en het eerste bloed wordt afgenomen. Krijg een kamer op de hartbewaking. De volgende bloedafname rond 00.30 uur. Herma is inmiddels verschenen met wat spullen voor de nacht. We overleggen of we de kinderen moeten inlichten. Misschien wel wijs en toch maar even bellen met het spul. 'Moeten we komen?' We antwoorden dat dat niet hoeft. Eerst maar even zien wat er aan de hand is lijkt ons. Binnen een uur staan de afdeling Utrecht en afdeling Den Haag op de stoep. Raar moment. Zo lief en ik voel me geëmotioneerd... Probeer vanaf het bed de sfeer er wat in te houden. Maar goed, de nacht wenkt...

De lichten gaan uit op de afdeling. Ik lig naar het plafond te staren. Kan ook geen kant uit trouwens. Lig nu eenmaal vast aan allerlei draden en monitoren. En de pijn op de borst is er nog steeds. Het zij zo. De tijd gaat tergend langzaam voorbij. De verpleegkundige komt regelmatig langs en neemt opnieuw bloed af. 'Kan meneer niet slapen?'. Eh nee, sorry. Ik neurie Taize melodieën. Dat geeft iets van rust. Maar wat duurt die nacht lang.....Scenario's passeren de revue.

Eindelijk de morgen. Maar ook die duurt uitzonderlijk lang. Stel aan de nieuwe zuster voor dat even douchen wel prettig zou zijn. Daar blijkt geen sprake van. 'Gewoon even een kattenwasje meneer. U hebt anderhalve meter bewegingsvrijheid'. Ik geef me over. Wachtend op het maken van de echo van mijn hart. Dat duurt ook weer even. Maar uiteindelijk dient dat laborante zich aan. Verbazingwekkend hoeveel dames er in deze 24 uur aan mijn lijf zitten. Met de beste bedoelingen natuurlijk, maar ik voel me volledig overgeleverd. Ben de regie volledig kwijt.

De echo wordt gedaan. Duurt wel een kleine drie kwartier en ik zie mn hart in allerlei posities. Van de geluiden wordt ik niet echt vrolijk. Zie dat mijn geliefde geboeid toekijkt naar een en ander. En daarna is het opnieuw wachten. Het ongeduld slaat toe. Eigenlijk wil ik gewoon naar huis. Heb onderhand door hoe ik mezelf kan ontkoppelen van al die apparaten en wandel eens naar de gang. De hele afdeling opeens op tilt en overal komen verpleegkundigen vandaag. Er volgt een stevige reprimande. Of 'meneer' dat niet meer wil doen. Grrr, van dit 'meneer' sla ik dan weer op tilt. Maar ik oefen geduld in afwachting van de fietsproef... Dat bleek ik te kunnen, maar het was weer een uur wachten. Ik wil gewoon naar huis..

Uiteindelijk staat het sein op groen. Alle onderzoeken zijn afgerond. 'Meneer' mag naar huis. Een infarct is het niet geweest. Naar alle waarschijnlijkheid een infectie aan het hartzakje. Dat moet met rust genezen....

Met veel ervaringen weer terug naar Alphen. Als was ik een Jantje Ongeduld, wel met veel waardering voor al die zorgverleners! Die zullen meer van dit soort patiënten hebben. Wat een vak... Aankomende week op non-actief. Dan maandag over een week maar eens op bezoek bij onze huisarts. Is tegelijk een kennismaking. Na 5,5 jaar. Waar hebben we het dus ook over...

Meindert Burema
22-05-2016

Reacties  

#5 Jochum en Sarie. 29-05-2016 13:26
Goede middag Meindert,
Zo nu en dan lezen we wat er op de website van De Bron wordt vermeld. Deze keer door een tip van Truus.
Even schrikken nadat we elkaar een week eerder nog hadden gesproken. We wensen je dan ook alle goeds.
Een hartelijke groet vanuit het Haagse.
Citeer
#4 Stijnie 23-05-2016 11:23
Beste Meindert na jouw telefoontje van deze ochtend heb ik je verhaal gelezen. Probeer je rust te nemen. We wensen je spoedig herstel
Citeer
#3 Eliane 22-05-2016 18:02
Tja, de regie uit handen moeten geven...dat is me wat. ;-) Wel een goede beschrijving, een mooie mijmering waar je nog wel enige gedachten aan zult wijden de komende tijd! Ik wens je een volledig herstel.
Citeer
#2 Meindert Burema 22-05-2016 17:27
Dank je wel Aart voor je reactie. Ik ga m`n best doen!
Citeer
#1 Aart Alberts 22-05-2016 15:39
Hallo Meindert,Wens je echt veel sterkte toe!
En probeer als lukt beetje van de rust te genieten!

Groeten, Aart.
Citeer