[Mijmering] Verbindingen leggen vraagt om lef

We hebben 'de kerk als herberg' voorbij zien komen. De 'missionaire kerk' waart heden ten dage rond. En steeds vaker zien we het begrip 'verbindingen leggen' als 'een stip aan de horizon'. De laatste kerkelijke benaming blijkt mij steeds meer na aan het hart te liggen. Maar daar heb je wel lef voor nodig en daarbij lijkt het niet uit te maken of je nu wel of niet betrokken bent bij kerk en/of religie in het algemeen. Om maar eens een inspirerend voorbeeld te noemen...

 

De indrukwekkende voorstelling van 'Talent op de vlucht'. Negen mannen uit de Alphense noodopvang wilden iets positiefs terug geven aan de Alphense gemeenschap. Ze wilden ons laten delen in hun ervaringen van de laatste jaren. Vrijwilligers van de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt kwamen dit op het spoor. Ze raakten diep onder de indruk van de geïmproviseerde eerste voorstelling aan de Eikenlaan en stelden alles in het werk om deze voorstelling op de planken te brengen in hun eigen 'Kruispunt'. De eerste verbinding was gelegd. We waren er gelukkig op tijd bij en konden kaartjes bemachtigen. En we waren beiden na afloop volledig van het padje. Wat een moed om je emoties zo voor het voetlicht te durven brengen. Rauw,open, eerlijk! En dan ga je maar eens netwerken. Als er al zo'n eerste verbinding ligt immers...

Productie Huis Alphen, stichting De Muziekfabriek en Parkvilla pakten de handschoen op. En zo stonden er 'opeens' een drietal voorstellingen achter elkaar. En dat in tien dagen tijds. Drie keer uitverkocht. Afgelopen zondagavond zelfs een voorstelling waarbij de brandweer zich achter de oren zou hebben gekrabd neem ik aan. Drie keer een soort van creatieve explosie van dans, muziek, mime en emotie. Maar allereerst een indringende boodschap die de mannen wisten over te brengen. De verkoop van papieren zakdoekjes moet in Alphen en omstreken behoorlijk zijn gestegen in deze dagen....

Op bijzondere wijze mocht ik er van dichtbij getuige van zijn. Wij weten ons als professionals in de kerk meer dan afhankelijk van de inzet van vele vrijwilligers. Dan kun je zelf niet achterblijven natuurlijk. Dus de stoute schoenen maar eens aangetrokken en me aangemeld als vrijwilliger voor beide voorstellingen in het Parktheater. Tja, heb tenslotte een halve baan, dus een excuus om het niet te doen kon ik niet zo snel bedenken. Het draaiboek voor de eerste voorstelling viel al snel op de digitale deurmat. Op vrijdag me netjes gemeld bij het Parktheater. Een bont scala aan werkzaamheden. Om zo maar eens wat te noemen: meerdere ritjes naar de Eikenlaan om 'cast and crew' op te halen; inkopen doen voor een 'Syrische lunch' - wat dat ook mocht wezen – en daar vervolgens een leuke presentatie van maken; koffie en thee verzorgen; ondertussen steeds weer opruimen en schoonmaken etc. En tussendoor allerlei contacten met Alphenaren die ik nooit eerder had gezien en met wie het heerlijk werken was. Spontaan, open en direct. Ons kleinvee roept altijd 'Pap, als je het naar je zin hebt, ga je fluiten'. Volgens mij heb ik die dag enkel maar gefloten... Het werd een dag van 09.00 tot 00.00 uur. Netjes toch?

Zaterdag om weer op adem te komen en zondag opnieuw aan de bak. Eerst een inspirerende dienst in de Bron als begin van de vieringen in de Veertigdagentijd. Toen de verkleedkleren maar weer aan en opnieuw op naar het Parktheater. Taxiritje met vier acteurs aan boord. De nodige klussen van huishoudelijke aard. Basaal knipwerk van toegangsbewijzen etc. En opeens allerlei nieuwe rollen te vervullen. Boeiende gesprekken met de Syriërs. Bij tijden tranen in mijn ogen. Me verbaasd over de humor die ze ten toon spreiden en dat na alles wat ze hebben meegemaakt. Momenten waarop je denkt: 'Dit had ik voor geen goud willen missen...'

Allemaal rozengeur en mannenschijn? Zeker niet. In het uitgebreide draaiboek stond ik na afloop van de voorstelling ingeroosterd bij de garderobe. Dat leek me altijd een relaxed klusje. Niet dus. Voelde lichte paniek toen de stroom op gang kwam. Zoekend naar nummers, jassen die van stokjes vielen. Opeens meerdere jassen weg. Rode konen. Priemende blikken in mijn rug. Het hummen van mijn leidinggevende... Die ondertoon van 'Wat een amateur heb ik vanavond....'

Het afscheid van de cast and crew maakte echter veel goed. Adresgegevens uitgewisseld. Het gesprek mogelijk nog eens voortzetten. Of een maaltijd bij ons thuis. Dagje naar Den Haag als ze daar zin in hebben. Als ze er nog zijn natuurlijk.... Voor een hug zijn ze altijd in. Tja, voel me dan ook weer zo'n ongelooflijke noorderling. Ik liet me maar verrassen... Mensen onder elkaar: de winst van deze tien dagen. Tronies, ogen, baarden – ze staan op m'n netvlies gegrift... Bovenal hun leed, hun verlangen. Hoop na al die ellende... Maar ja, op zo'n moment je zo intens met elkaar verbonden voelen.

Wat veel woorden voor het punt dat ik wil maken: er zijn in deze dagen zoveel verbindingen gelegd. Bovenaan het recept staat: heb er het lef eens voor en durf over je eigen schaduw heen te stappen. Ondanks al onze vermeende verschillen – als je in elkaars ogen de hoop ontwaart zijn er wonderen mogelijk... Het gevoel van nu volledig gesloopt te zijn weegt bij lange na niet op tegen wat ik als credits heb mogen noteren. Besef terdege dat het mijn eigen beleving is: verbindingen zijn een Godswonder... Beleven anderen dat anders? Prima. Als we het ons allen maar helpt om het leven leefbaarder te maken. Human beings in een mondiale wereld. Tja, het vraagt enkel lef.... Voor mij is het winst!

ds. Meindert Burema

Reacties  

#3 Hans van Kesteren 23-02-2016 21:08
reactie verdwenen
Citeer
#2 Hans van Kesteren 23-02-2016 21:07
beste Meindert.
uit je comfortzone stappen is dus de moeite waard
vooral je beschrijving van het werk in de garderobe
is levensecht als iedereen meteen zijn jas(sen) wil
hebben
luctor et emergo !
hulde voor je voorzet die opvolging verdiend
Citeer
#1 Eliane Vermeer 19-02-2016 08:22
In je stortvloed van woorden komt jouw beleving wel heel direct over. Al de gevoelens van opgenomen worden in de hectiek van deze voorstellingen en op zo korte termijn. Ik ben zo blij dat ik ook een kaartje heb kunnen bemachtigen. Het was een indringende avond en na afloop konden wij de blijdschap, ontroering en dankbaarheid van beide kanten van dichtbij ervaren. Fijn dat je ook het lef hebt gehad veel om je heen te praten en schrijven om zo veel mensen deelgenoot te maken! Nu ben ik en zijn er velen benieuwd naar het vervolg.
En die zakdoeken...dat klopt.
Citeer