[Mijmering] Hinken op twee gedachten...

Op leeftijd geraken heeft verschillende kanten. En die kunnen zich zowel positief als negatief manifesteren. Het lijf wordt nu eenmaal wat weerbarstiger en strammer. Kwaaltje hier en kwaaltje daar. Maar er zijn ook vreugdevolle kanten aan het ouder worden. Wij merken dat bijvoorbeeld als we nu samen vakantie vieren. Wat een vrijheid geeft dat immers. Ons kleinvee redt zichzelf onderhand al jaren wat dat aangaat. Maar soms gaan onze gedachten terug naar de vakanties die we ooit als gezin vierden.

Waren we eenmaal op weg dan liep het doorgaans als een trein. Maar al die voorbereidingen... Voor vijf mensen spullen in de kofferbak van de auto zien te krijgen. We leerden om alles dan maar in plastic zakken te pakken. Dat stouwde het beste weg. Maar het werd dan wel een uitdragerij natuurlijk. Nogal shabby...

Herinneringen gaan uit naar het dagelijkse 'plan van aanpak' in de vakantie. We kwamen meestal wel uit op een goede balans. Althans: zo hebben we dat als ouders destijds beleefd. Eén dag cultuur of natuur en dan de daaropvolgende dag fun. De invulling van de cultuurdag werd steeds meer een onderwerp van pittige discussies. En hoe ouder de kinderen werden – des te meer gingen zo op hun strepen staan. Het werd een zaak van consensus proberen te bereiken. Dus op 'cultuurdagen' slechts maximaal één kerk van binnen bekijken. Het werd een dwingend dictaat, maar we legden ons neer bij het feit dat zij in de meerderheid waren. Het ging ons aan het hart. Maar goed. Voor de lieve vrede moet je wat over hebben nietwaar?


En daar ligt mijn punt: wat kerkgebouwen betreft hink ik dus kennelijk op twee gedachten. Historische kerkgebouwen weten mij meestal diep te raken. In Den Haag dienden wij een gemeente die twee kerkgebouwen rijk was. De van oorsprong hervormde Abdijkerk. Het oudste monument van de residentie. Met haar indrukwekkende kloostergang. De kroonluchters waarin tijdens de kerstnachtdienst echte Goudaklaarsen schitterden. De geur van een rijke traditie die in de lucht hing. Al bleef het bestijgen van het gammele trapje naar de kansel altijd een waagstuk en stond ik keer op keer op mijn stola. Ik voelde me altijd een acrobaat als ik het weer gered had om 'boven' te komen.


En dan ons 'eigen' kerkgebouw. De gereformeerde Ontmoetingskerk. Een indrukwekkend stukje architectuur uit de 60-er jaren. In de volksmond stond het bekend als 'het zwembad van Loosduinen' of 'de parkeergarage'. Van binnen had het iets van een theater. En niet te vergeten: de banken waren bekleed. Ruimte.... Een kansel die je moeiteloos besteeg en die bij evenementen moeiteloos in het liturgisch centrum wist te verdwijnen. Het was een soort van ying/yang binnen onze wijkgemeente.. Samen-op-weg zijnde, maar niet beseffend hoeveel haken en ogen dat met zich mee bracht.
Ja, ik geniet ervan als ik bij tijden in zo'n historisch kerkgebouw mag voorgaan. In de Oudshoornse kerk bijvoorbeeld. Of in de kerk van Rijnsaterwoude. Dan wordt je mede gedragen door al die geslachten die ons met vallen en opstaan zijn voorgegaan. Het licht dat door de gebrandschilderde ramen gefilterd wordt. De kerkzalen in de Bron zijn van een geheel ander kaliber. Prachtige ramen overigens die me telkens weer inspireren als ik me er bewust van ben. Maar met het nodige kunst-en-vliegwerk kun je in die ruimtes ook prima een bridgedrive organiseren of linedancen. Multifunctioneel noemen we dat tegenwoordig en dat heeft ook zeker een eigen charme. Ook dat is 'kerk in de buurt' immers. Een ruimte waar aarde en hemel en aarde elkaar soms verrassend kunnen raken. Dat houdt mij, hoe dan ook, met beide voeten op aarde. Een speelse zonnestraal door de mooie ramen doet mij toch telkens weer ervaren dat er meer is...
Zo blijf ik hinken dus. Op twee gedachten. Met het besef dat je nergens het ideaal zult bereiken. De kathedralen die we ooit in vakanties hebben bezocht. Om stil van te worden. De stilte van het Romaanse kerkje in Taizé suist nog dagelijks in mijn oren. Maar waar geloven gebeurt draait het nooit allereerst om de ambiance van de ruimte. 'Waar twee of drie in mijn Naam bijeen zijn...' De Geest waait waarheen Zij/Hij wil. Daar gaat het uiteindelijk om lijkt me. Dat kan in een zomerse campingdienst in de vrijheid, in een schuur, where ever. Of op een vroege maandagmorgen in de Bidkapel van de Bron. Hoe dan ook: het gaat om inhoud... Hoofdzaken van bijzaken scheiden blijft lastig. Dat de binnenkant het maar van de buitenkant zal mogen winnen.